هفته گذشته در تاریخ ۲۱ خرداد ۹۸ نامهای از سوی ۱۴ تن از فعالان مدنی و سیاسی داخل کشور منتشر شد که در آن خواهان استعفای رهبر جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی شده بودند.
بسیاری از مخاطبان بر اساس پیشینهی سیاسی امضاکنندگان این نامه، انتشار چنین درخواستی را تلاش دیگری در چهارچوب نظام جمهوری اسلامی ایران و برخی نیز حتی آن را ترفندی از سوی جناح اصلاحطلب رژیم ارزیابی کردند. حالا آن ۱۴ نفر در نامهی دیگری با صراحتا اعلام کردهاند که خواستار عبور از جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با یک نظام سکولار مبتنی بر دموکراسی و حقوق بشر هستند.
متن کامل این نامه از این قرار است:
هموطنان گرامی،
ما چهارده تن، بیهیچ واهمه و پروایی، جمهوری اسلامی را نظامی برآمده از قوانین استبدادی میدانیم و با نشانه رفتن دقیق مبانی و مظهر مفاسد این نظام که همانا «قانون اساسی» و جایگاه ولی فقیه و «رهبری»ست، خواستار مطالبات برحق خود و بخش وسیعی از مردم خویشیم!
به بیانی واضحتر، ما با کلیت این حکومت و حاکمیت و همه نهادها و قوای آن مخالفیم و معتقدیم هیچ راهی برای بازسازی و نوسازی این رژیم وجود ندارد.
ما چهارده تن، در پی «گذار کامل» و مسالمتآمیز از این رژیم «ایرانویرانکن»، و در پی برپایی انتخاباتی آزاد هستیم.
ما نیز در آرزوی برخورداری حکومتی دموکراتیک و سکولار بوده که اعلامیه جهانی حقوق بشر سر لوحه مجلس آیندهاش برای تدوین و تبیین مدرنترین قانون اساسی عصر حاضر باشد!
پس، آنچه که ما چهارده تن با انتشار نخستین بیانیهی خویش در پی آن بوده و هستیم، یک مطالبه فراجناحی برای «عبور کامل» از نظام جمهوری اسلامی بوده و متعلق به همه آزادیخواهان راستین با هر گرایش سیاسی و عقیدتی است.
امضا کنندگان بیانیه اول:
1-محمد ملکی
2- گوهر عشقی ( مادر شهید ستار بهشتی )
3-حوریه فرج زاده ( خواهر شهید شهرام از شهدای ۸۸)
4-هاشم خواستار
5- محمد کریم بیگی ( پدر مصطفی از شهدای 88)
6-محمد نوری زاد
7-محمد رضا بیات
8-محمد مهدوی فر
9-کمال جعفری یزدی
10- زرتشت احمدی راغب
11-رضا مهرگان
12- عباس واحدیان شاهرودی
13- محمد حسین سپهری
14- جواد لعل محمدی
