سه استان گیلان، گلستان و اردبیل به دلیل هم‌جواری با دریا و جنگل از تنوع محصولات غذایی و جاذبه بسیار بالایی برای توریسم خوراکی یا آشپزی برخوردار هستند اما به نظر می‌رسد توریسم خوراک با وجود فرهنگ غنی، تنوع قومی و جشنواره‌های غذایی که در ایران برگزار می‌شود، مهجور مانده است.
در حالی که کشورهایی مثل چین، فرانسه و ژاپن با انتشار تصاویری از خوراک‌هایشان، اشتها را تحریک می‌کنند، در ایران تلاش چندانی برای برانگیخته شدن اشتهای گردشگران نمی‌شود.
کیومرث فلاحی، عضو هیات علمی‌دانشگاه با بیان این مطلب به ایسنا می‌گوید، در گوشه و کنار ایران به تنوع خوراک‌های منطقه‌ای برمی‌خوریم، برای مثال در اورامانات کردستان، کرمانشاه، آذربایجان و جای جای ایران به خوراک‌هایی برمی‌خوریم که در نقاط دیگر نمی‌بینیم. به نظر من باید همه این موارد جمع‌آوری شود. برای مثال کشک بادمجان کرمان، خورشت خلال کرمانشاه شهرت دارند. تنوع خوراک در شیراز بسیار است.
وی می‌افزاید، همچنین در استان‌های حاشیه خلیج فارس غذاهایی پخته می‌شوند که نظیر آن در دنیا کمتر دیده می‌شود و می‌توان انواع خورشت‌های ایرانی را در سفرنامه‌های سیاحان به ایران پیدا کرد. در دوره قاجاریه چندین نوع خوراک نام برده شده که در سفرنامه‌ها نیز به آنها اشاره شده است.
برخلاف خوراک‌های کشورهای آسیای شرقی که به ذائقه ما ایرانی‌ها خوش نمی‌آید، خوراک‌های متنوع مناطق ایران گردشگران خارجی را راضی نگه می‌دارد. به گفته رییس ارشد طرح و برنامه کیترینگ یکی از هواپیمایی‌های ایران، قیمه غذای محبوب خارجی‌هاست، باقالی پلو با ماهیچه و سبزی‌پلو با گوشت هم مورد توجه مهمانان خارجی قرار می‌گیرد واز خورشت قورمه سبزی کمتر استقبال شده است.
کیومرث فلاحی همچنین می‌گوید، خوراک‌های ملی ایران در دنیا جایگاهی ندارند، ما به فرهنگ غذایی کشورمان کمتر توجه کردیم، چون صنعت توریسم در ایران توسعه نیافته و در میان این بخش، آشپزی هم مهجور مانده است.
او می‌افزاید: فکر می‌کنم یکی از دلایل اینکه جشنواره‌های غذایی جایی پیدا نکرده، این است که کمتر به ابعاد جهانگردی پرداخته‌ایم. ما باید ابتدا از داخل کشور شروع کنیم و رستوران‌ها در شهرهای مختلف خوراک‌های ملی ایران را عرضه کنند تا مردم تشویق شوند این خوراک‌ها را تست کنند، از طرفی باید درباره غذاهای ایرانی مطالعه شود.
این عضو هیئت علمی‌دانشگاه بیان می‌کند: در دوران‌های تاریخی ایران کتاب‌هایی درباره خوراک‌های متفاوت ایرانی داشته‌ایم به طوری که تنوع غذایی در دوره ساسانی زبانزد بوده که به دوره‌های تاریخی دیگر هم رسیده است. حتی هِردُوت هم به آداب غذا خوردن ایرانیان اشاره کرده است .
وی در پایان تاکید می‌کند، ناکافی بودن مطالعات و سیاست‌ها در گسترش جشنواره‌ها، علت نداشتن فستیوال‌های سنگین آشپزی در کشورمان است و به عقیده من این کار به پژوهش و آموزش نیاز دارد و برای گسترش آن باید هتل‌ها و رستوران‌ها تشویق شوند.
