يك موسيقىدان كه در موسيقى مذهبى و تعزيه مطالعات فراوانى دارد مى‌گويد، اين روزها مداحى‌ها دقيقا موسيقى رپ و متال است. اخيرا به مداحى‌هايى كه از صدا و سيما پخش مى‌شود رقص پا هم اضافه شده.
به گفته حاتم عسگرى آنچه امروز در برنامه‌هاى مداحى انجام مى شود خود رپ و متال است نه شبيه آن. به نظر وی، جاى رقص پا و موسيقى متال در مداحى و تعزيه نيست.
او اضافه كرده پس از انقلاب مسؤول پژوهش موسيقى اسلامى شدم اما آنقدر اذيتم كردند كه عطايش را به لقايش بخشيدم.
حاتم عسگرى يادآور شده انگار بعضى فرهنگ ايرانى را بد مى‌دانند. او در مورد نوع صداى عده‌اى از مداحان و تعزيه‌خوانان نيز گفته وقتى قرار است يك فيلم سينمايى ساخته شود آيا هر كس را كه دم دست بود به عنوان بازيگر نقش اول انتخاب مى‌كنند؟ مثلا براى اجراى نقش نادر در فيلم نادرشاه شخص چاق و كوتاه‌قد را انتخاب مى‌كنند؟ به طور منطقى هرگز چنين كارى نمى‌كنند.
برخى مواقع بدصداترين آدم‌ها را مى‌آورند و او را استاد خطاب مى‌كنند. صداى بعضى از مداحان در شنونده رعب و وحشت ايجاد مى‌كند.
چندى پيش از من خواسته شد نظرم را درباره يك برنامه تعزيه در نياوران كه به سبك «تكيه دولت» در زمان‌هاى قديم برپا شده بود بگويم. يك آدم بدصدا، چاق و كوتاه‌قد را براى اجراى تعزيه «حضرت عباس» انتخاب كرده بودند.
خوب، وقتى اين برنامه‌ها روى صحنه مى‌رود يا موسيقى بد پخش مى‌شود روح و روان مردم را آزار مى‌دهد.
من اهل فراهانم. در فراهان موسيقى مذهبى را نوعى عبادت مى‌دانند. پيش از انقلاب افرادى را در كار مداحى و تعزيه داشتيم كه موسيقى را مى‌شناختند. افرادى مانند سيدجواد ذبيحى و افتخارزاده توانايى و اطلاعات خوبى در اين زمينه داشتند. الفباى موسيقى را مى‌دانستند. من شاگرد نكيسا از استادان درجه اول تعزيه بودم. در زمان كريمخان زند وقتى ايلچى دولت فرانسه به ايران آمد و مراسم محرم را در ايران ديد به كريمخان گفت ما در فرانسه براى اين‌گونه برنامه‌ها سالن ساخته‌ايم و كريمخان نيز دستور داد مكان‌هايى را براى نمايش مراسم مذهبى درست كنند.
در دوران قاجاريه هم ناصرالدين شاه دستور تاسيس «تكيه دولت» را داد. او به موسيقى مذهبى و تعزيه علاقه داشت.
حاتم عسگرى در ادامه گفت، در دوران سلطنت آل بويه گفتند بايد براى امام حسين عزادارى كنيم بنابراين اهل فن نشستند و جمله به جمله اشعار و آهنگ‌هاى اين كار را آماده كردند. پس از اسلام اما مخالفت‌هايى با زبان فارسى وجود داشت به اين دليل گروهى با نام «اخوان الصفا» اشعار فارسى و مذهبى را مخفيانه رواج مى‌دادند.
