خروج یك‌طرفه آمریکا از قرارداد برجام و اعمال مجدد تحریم‌هاى گسترده آن کشورعلیه ایران، همراه با اوج‌گیری درگیرى‌هاى نظامى بین ایران وإسرائیل ، آینده سیاسى و اقتصادى كشور ما را با خطرهای هولناکی مواجه کرده است. رژیم ایران كه به دلیل فعالیت‌هاى پنهان هسته‌اى در گذشته از یك‌سو، و سیاست‌هاى ماجراجویانه منطقه‌اى از سوى دیگر، كشور ما را گرفتار شدیدترین تحریم‌هاى جهانى وخصومت كشورهاى منطقه كرده است، اكنون نیز در صدد آن است كه براى سرپوش گذاشتن بر ناتوانى خود در حل مشكلات خودآفریده، همچنان سیاست ایجاد بحران و تنش در منطقه و جهان را ادامه داده و استقلال و كیان و امنیت و سرنوشت ایران و إیرانیان را دستخوش امیال و آرزوهاى جاه‌طلبانه و توسعه‌گرانه شیعى خود قرار دهد.
حكومت ایران همواره در روابط بین‌المللى خود منافع ملى كشور ما را فداى امیال ایدئولوژیك خود كرده و از جان و مال مردم ایران براى پیشبرد اهداف خود مایه گذاشته است. علاوه بر مشارکت موثر در نابودی کشور سوریه و جان صدها هزار تن از شهروندان این کشور، میلیاردها دلار از سرمایه ملی مردم ایران و جان هزاران سرباز و سپاهى صرف تأمین هزینه‌ها و قربانی دخالت ایران در درگیرى‌هاى منطقه شده، و اكنون با تشدید درگیرى‌هاى سپاه پاسداران با اسرائیل خطر گسترش یك جنگ تمام‌عیار بر كشور ما سایه افكنده است.
خروج آمریكا از برجام گرچه به دلیل فشارهاى اقتصادى ناشى از بازگشت تحریم‌ها علیه مردم ایران تاسف‌بار و محكوم است، اما اساسا محصول ماجراجویی‌های نابخردانه سران نظام اسلامی و اهداف فرقه‌ای و باندهای محفلی است كه چهل سال است حق حیات آزاد را از مردم ما سلب كرده و كشور را در معرض شدیدترین بحران‌های تاریخ معاصر خود قرار داده‌اند. به عبارت دیگر، اعمال تحریم‌هاى بین‌المللى كه براى سالیان دراز زندگى مردم ایران را به شدت تحت تأثیر قرار داده و فشارهاى اقتصادى سنگینى را بر مردم تحمیل كرده، در درجه اول محصول رفتارهاى رژیم ایران در صحنه داخلی، منطقه‌اى و جهانى بوده است. اكنون نیز مسئولیت بازگشت تحریم‌هاى بین‌المللى را باید در درجه اول متوجه رژیم ایران دانست.
بعد از توافق برجام، فضاى جدیدى در سطح بین‌المللى براى ایران فراهم شده بود. رژیم ایران اگر واقعا منافع ملى و رفاه مردم ایران را مد نظر مى‌داشت، مى‌توانست به بهترین وجه از این فرصت استفاده كرده و قدم‌هاى مثبتى را براى پایان دادن به خصومت دیرینه با آمریكا بردارد، رویكرد سیاسى خود را نسبت به دولت اسرائیل تغییر دهد و همچنین به سیاست توسعه‌طلبانه خود در منطقه خاتمه دهد. مردم ایران هم با همین تصور و انتظار از برجام استقبال كردند. مردم خواهان بهبود وضع زندگی خود بودند، آنها در طلب آرامش و دوستی با مردم و همكاری با دیگر كشورها بودند و می‌خواستند گشایشى در فضاى سیاسى واجتماعى ایران ایجاد شود، جامعه مدنى رونقى بگیرد، دستگیرى‌ها و سركوب‌ها كاهش یابند و نان بیشترى سر سفره آنها بیاید.
ولی حكومت اسلامى با تفاهم ایجاد شده در سطح بین‌المللى و استقبال و امید مردم ایران به برجام چه كرد؟ از همان فرداى توافق برجام «دلواپسان حكومتى» كمر به قتل آن بستند، بیت رهبرى و سپاه براى فلج كردن تعامل با جهان هم‌آوا شدند و بهترین بهانه را براى رئیس جمهور جدید امریكا كه رویكرد متفاوتى با رویکرد اوباما را در سیاست خارجى اتخاذ كرده بود، فراهم آوردند تا بتواند خروج از برجام را عملى سازد.
مردم آزادیخواه ایران، كنشگران مدنى، اجتماعى، فرهنگى و سیاسى،
رژیم جمهورى اسلامى همچنان كه در طول چهار دهه حكومت تمامیت‌خواه و تشنج‌آفرین و فاسدش بحران‌های ژرفى را بر همه عرصه‌هاى زندگى جمعى ایرانیان و نیز مناسبات خارجى كشور حاكم كرده، در ایجاد این یحران جدید نیز بی تقصیر نبوده است. تنها یك دولت ملى و دموكراتیك باورمند به منشور جهانى حقوق بشر و صلح و دموكراسى مى‌تواند اعتماد جهانی را به صلح‌آمیز بودن فعالیت‌های اتمى‌اش به دست آورد، سایه جنگ را از سر كشور ما بردارد و رفاه و آسایش مردم كشور ما را تأمین كند. جمهورى اسلامى فاقد چنین توانایى‌هایی است و سترونى و شكست آن در همه عرصه‌ها براى مردم ایران عیان شده است. تنها گذر از این نظام با حضور و مشاركت گسترده همه نیروهاى دموكراسى‌خواه بر پایه مبارزات مدنى مسالمت‌آمیز مى‌تواند كشور را از خطر فروپاشى نجات دهد و آینده اى انسانى و صلح‌آمیز را براى مردم ما رقم بزند.
اتحاد براى دموكراسى در ایران
۲۴ اردیبهشت ۱٣۹۷ – ۱۴ مه ۲۰۱٨
