در آن روز ۳۰ خرداد ۸۸، در یک خیابان فرعی تهران، نه یک مرد جوان، نه یک زن مسن، نه فردی از این یا آن گروه، و یا حتی فردی که در «انتخابات» شرکت کرده و در پی پس گرفتن «رأی» خود باشد، بلکه یک زن جوان، و به دور از هرگونه گروه سیاسیِ درگیر در «انتخابات»، کشته می‌شود.
زن جوانی که شکل و شمایل زندگی‌اش در چهارچوب تنگ جمهوری اسلامی نمی‌گنجد.
نه به هر نامی، بلکه با نامی مختصر و مفید! ندا!
تو گویی تاریخ به یک انتخاب آگاهانه دست زده تا از یکسو راه را بر سوء استفاده گروه‌های سیاسی سد کند و از سوی دیگر با نام و مرگی زیبا برای یک ملت، نه قهرمان، بلکه یک نماد و نشانه انکارناپذیر بیافریند.
