آنگونه که خبرگزاری ایلنا گزارش داده، کورههای آجرپزی که پس از انقلاب در محوطه تاریخی هخامنشی ریوی احداث شدهاند، ۳۰ درصد از این محوطه را تخریب کردهاند. محوطه تاریخی ریوی در سال ۱۳۴۶ با شماره ۷۲۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید و یکی از مهمترین استقرارهای تاریخی در شمال شرق کشور است که بقایای باستانشناسی از دورههای مفرغ، آهن، هخامنشی، اشکانی، ساسانی را در خود جای داده است.
آنگونه که خبرگزاری ایلنا گزارش کرده، کورههای آجرپزی که پس از انقلاب در محوطه تاریخی هخامنشی ریوی احداث شدهاند، منجر به تخریب ۳۰ درصد بخشهای مرکزی و جنوبی این محوطه شده است.
محوطه تاریخی ریوی در سال ۱۳۴۶ با شماره ۷۲۰ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده بود. اما بعد از انقلاب و در دهه ۶۰ فعالیت کورههای آجرپزی در این محوطه شروع شد و مشخص نیست که این کورهها به چه شکل مجوز گرفته و سبب تخریب این محوطه تاریخی شده اند.
پیشتر حتی در محدوده این محوطه باستانی ۱۱۰ هکتاری که واکاوی تاریخی آن میتواند به یافتن شهر گمشده آساک کمک کند، عدهای همچنان کشت و زرع کرده و زمینها را شخم میزدند!
محوطه تاریخی ریوی در یک کیلومتری غرب روستای نجف از توابع شهرستان مانه و سملقان در خراسان شمالی قرار دارد و بر اساس پژوهشهای باستانشناسی در این محوطه تاریخی شواهد مهمی از آثار مربوط به دوران هخامنشی، اشکانی و ساسانی به دست آمده است.
کاوشهای سال ۹۶ در محوطه تاریخی ریوی منجر به کشف بقایایی از یک شهر هخامنشی شد.
در ریوی علاوه بر شهری که قدمت آن از دوره هخامنشیان شروع میشود و تا دوره ساسانیان ادامه داشته، یک گورستان کشف شد که قدمت آن به دوره اواخر عصر مفرغ یعنی حدود ۳۷۰۰ سال قبل میرسد. یعنی قبل از آنکه شهر دوره هخامنشی و اشکانی شکل بگیرد آن گورستان در آنجا قرار داشت.
به نظر میرسد این گورستان مربوط به مردم کوچرو بود که در مناطق شمال شرقی ایران زندگی میکردند که در باستانشناسی شمال شرق به فرهنگ تدفینی سومبار معروف است.
