انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی در نامهای به استخدام طلاب حوزه علمیه در وزارت آموزش و پرورش تحت عنوان آموزگار ادبیات و علوم اجتماعی اعتراض کرده است.
بر اساس دفترچه آزمون استخدامی کشور، وزارت آموزش و پرورش قصد دارد طلاب حوزه علمیه در سطح ۲ و ۳ را به عنوان آموزگار ادبیات، تاریخ و علوم اجتماعی «استخدام» کند.
گفته میشود با اجرای این تصمیم، نزدیک به ۱۵هزار طلبه در صورت قبولی در آزمون همسطح واجدان مدارک دانشگاهی رشتهی مربوطه استخدام میشوند!
بر این مبنا، طلاب حوزههای علمیه با دانشآموختگان کارشناسی و کارشناسیارشد رشتههای زبان و ادبیات فارسی، علوم اجتماعی و تاریخ بطور یکسان امکان استخدام در وزارت آموزش و پروش داده میشود.
این تصمیم عجیب و غیرمنطقی وزارت آموزش و پرورش اعتراض و انتقاد انجمنهای تخصصی علوم اجتماعی، تاریخ و ادبیات به دنبال داشته که خواستار لغو این استخدام بیپایه و غیرتخصصی شدهاند.
انجمنعلمی زبان و ادبفارسی این تصمیم وزارت آموزش و پرورش را «سندی» دال بر «مظلومیت تخصص» در آموزش و پرورش دانسته و پرسیده چگونه دبیر فارسی یعنی کسی که «۲۰۰ واحد درسی گذرانده» با کسانی که «درسهای تخصصی رشته زبان فارسی را نخواندهاند» برابر است؟!
بنا بر اعلامیه این انجمن، چنین کارهایی «انگیزه جوانان را برای تحصیل دانشگاهی و کسب تخصص در رشتهای که مبنای هویت ملی، زبانی و فرهنگی ایرانیان است بر باد خواهد داد.» این نکتهای است که به نظر میرسد اتفاقا یکی از انگیزههای چنین تصمیمات غیرمنطقی و فارغ از تخصص در امور آموزش و مدرسه و دانشگاه است!
انجمن علمی زبان و ادب فارسی در بیانیهی خود آورده است: «در این وانفسای نبود شغل، همین کورسوی امید هم از دانشآموختگان پر شمار و مظلوم رشته زبان فارسی دریغ» میشود و «موجی از یأس و اندوه وجودشان را فرا میگیرد.»
در این بیانیه پرسیده شده: «استادان این رشته که متاعشان به ثمن بخس در چهارسوق منفعت و بیتمیزی در عدهای کارناشناس کارنابلد حراج شده، دیگر با چه استدلالی دانشجویانشان را به ضرورت خواندن دهها درس تخصصی برای آمادهشدن در درسهای زبان و ادبیات فارسی تشویق کنند؟»
این استادان پرسیدهاند: «۲۰۰ واحد درسی مرتبط با رشته و پایاننامه و نقشهی جامع علمی، سند تحول راهبردی علم و فناوری و برنامهی پنجم توسعه و تأکید بر زبان فارسی به عنوان بنای هویت ملی چه میشود؟»
هفت انجمن تخصصی و علوم اجتماعی و تاریخ هم این تصمیم را «نشانهی بیتوجهی به دانش و تخصص در تصدی نقش معلمی» دانسته و هشدار دادهاند قرار گرفتن حوزویها در جایگاه غیرتخصصی از اعتبار اخلاقی و اجتماعی خود آنان میکاهد.
دکتر غلامحسینزاده رئیس انجمن استادان زبان و ادبیات فارسی پرسیده است: این طلبهها «دربارهی زبان فارسی چه آموزشی دیدهاند؟ آیا دستور زبان خواندهاند و با متون ادبی و شاهنامه آشنایند؟ آثار عرفانی و سبکهای ادبی ما را میشناسند؟ با تاریخ ادبیات و تحولات زبان آشنا هستند یا هیچیک را نمیدانند؟»
