فرید خلیفی – تقریباً از همان آغاز روی کار آمدن نظام «جمهوری اسلامی» تا همین امروز، مردم ایران همیشه در صف تهیه نیازهای اولیه زندگی خود بودهاند. از قند و شکر و برنج و روغن و کره تا گوشت قرمز و مرغ و نفت و بنزین. کالاهایی اساسی که نبود آنها زندگی روزمره در جامعه را مختل میکند و با کمیاب شدنشان، بخش بزرگی از مردم، سرگرم دشواری تهیه آنها میشوند. اما این اقلام حتا در کشورهایی با ثروت بسیار کمتر از ایران، به راحتی در دسترس مردم هستند. درواقع تفاوت اصلی وضعیت «ایران اسلامی» با سایر کشورها، در نوع حکومتیست که توسط گروهی خاص اداره میشود. گروهی که هر یک از اعضای آن با عناوین فریبکارانهای چون اطلاحطلب و اصولگرا به نحوی در حال غارت ثروت کشورند و طبعاً در چنین شرایطی تأمین نیازهای اساسی جامعه، خواه ناخواه اولویت آخر نظام اسلامی خواهد بود. علاوه بر این تجربه نیز نشان داده حکومت اسلامی، مردمی نیازمند را به جامعه بینیاز ترجیح میدهد. اما عدهای که همیشه سعی دارند وجود چنین شرایط نابسامانی را عادی جلوه دهند، معمولاً از وجود موارد مشابه در سایر نقاط دنیا سخن به میان میآورند.
