فرید خلیفی – نزدیک به پنجاه سال پیش کاوشگرهای فضایی ناسا به قلمرو بزرگترین سیاره در سامانه خورشیدی رسیدند. ژوپیتر و ماههای پر رمز و راز آن از جذابترین اجسام همسایه ما هستند. به ویژه آنکه بزرگترین ماه شناخته شده در تمام سامانه را هم میتوان در این قلمرو یافت. کاوشگرهای فضایی پایونیر10 و پایونیر11 به ترتیب در 1973 و 1974 در فاصله حدوداً 400هزار کیلومتری از کرهای پرواز کردند که «گنیمید» نام داشت، بزرگترین ماه شناخته شده در سامانه خورشیدی. پس از آن کاوشگرهای ویجر یک و ویجر دو نیز در 1979 از کنار این کره گذر کردند. اما مهمترین برخورد از نزدیک یک وسیله ساخت بشر با این کره تا این لحظه به کاوشگر فضایی گالیلئو تعلق دارد. شاتل فضایی آتلانتیس در 18 اکتبر 1989، گالیلئو را به مدار زمین منتقل کرد تا سفر اکتشافی خود را به سمت ژوپیتر و ماههای آن آغاز کند. این فضاپیمای بدون سرنشین ناسا پس از حدود 6 سال در هفتم دسامبر 1995 موفق شد به مدار ژوپیتر برسد و نخستین کاوشگری بود که در مدار این سیاره قرار گرفت. گالیلئو در طول سالهای 1996 تا 2000 شش پرواز اکتشافی بر فراز گنیمید انجام داد که نزدیکترین آنها در فاصله تنها 264 کیلومتری از بزرگترین ماه سامانه خورشیدی بود.
