فرید خلیفی – یک ایرانی اگر هنوز به دست حکومت اسلامی کشته نشده باشد، به تعداد ثانیههایی که در جمهوری اسلامی زندگی کرده، «زندگی عادی» از فرقه آخوندها و حزباللهیهای جاهل آنها طلبکار است. لحظههای عمر با ارزشترین دارایی هر فرد در این دنیاست و هیچ آدم عاقلی از روی غریزه طبیعی هم شده اجازه نمیدهد کسی یا چیزی این ثروت را به راحتی از او بگیرد. اما این باارزشترین دارایی، برای یک انسان ایرانی، از لحظه تولد تا زمانی که در جمهوری اسلامی باشد، همواره مورد غارت و تجاوز قرار میگیرد و عمری که میتواند در یک زندگی عادی و به دور از دغدغه سپری شود، با وجود حکومتی که دستچینی از تمام پلیدیهای دنیاست، در یک زندگی از هر نظر وحشتناک همراه با انواع نگرانی بر سر پیش پا افتادهترین مسائل و حقوق انسانی، «تباه» میشود. اگر بیرون از زندان جمهوری اسلامی زندگی کرده باشید و جزو آنهایی باشید که شعور خود را به واسطه منافع منوط به سرکار ماندن جمهوری اسلامی زیر پا نمیگذارید، تفاوت فاحش میان زندگی عادی با زندگی به گروگان گرفته شده توسط حکومت اسلامی در ایران را کاملاً درک خواهید کرد. اما اگر در ایران زندگی میکنید امید است جزو آنهایی نباشید که ممکن است آنقدر به این نوع زندگی غیرعادی عادت کرده باشند که متوجه نشوند در چه منجلابی زندگی میکنند.
