۳۰ اوت روز جهانی ناپدیدشدگان قهری است. گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد در ۴ سال اخیر نام ۲۰ ایرانی، ۱۷ مرد و سه زن را که در دهه ۶۰ ناپدید شدند و از سرنوشت آنها خبر موثقی در دست نیست، اگرچه به نظر می‌رسد به قتل رسیده و در محل ناشناسی به خاک سپرده شده‌اند، وارد فهرست خود کرده است. گروه کاری ناپدیدشدگان قهری از جمهوری اسلامی خواستار اطلاعات در رابطه با سرنوشت این افراد شده ولی گویا تنها در یک مورد پاسخی دریافت کرده است.
کسی که از سوی ماموران دولتی بازداشت و بطور فراقضایی اعدام شده باشد و پس از اعدام، مقامات رسمی درباره سرنوشت یا محل دفن او اطلاع‌رسانی نکرده باشند، در قوانین بین‌المللی «ناپدیدشده قهری» تلقی می‌شود.
نفیسه روحانی یکی از قربانیانی است که از سوی سازمان ملل به عنوان ناپدیدشده قهری به رسمیت شناخته شده است. او در سال ۶۰ وقتی فقط ۱۴ سال داشت، به دلیل هواداری از سازمان مجاهدین خلق بازداشت و زندانی شد. نفیسه چند سالی پس از آزادی، در تابستان ۶۷ برای دیدار با یکی از دوستان‌‌اش از خانه خارج شد، اما هرگز بازنگشت.
احمد رأفت با بردارش روزبه که در برلين زندگی می‌کند گفتگویی انجام داده است.
