فرید خلیفی – اولین راکتی که توانست اینقدر از سطح زمین بالا رود تا به فضا برسد، موشک وی2 آلمان بود. این راکت در ژوئن 1944 تبدیل به نخستین جسم مصنوعی شد که به فضا رسیده است. اما متاسفانه این وسیله که در دست ارتش آلمان بود، کاربری نظامی داشت. پس از پایان جنگ جهانی دوم دانش موشکی ارتش آلمان، به دست انگلستان، شوروی و آمریکا افتاد و این تکنولوژی گسترش داده شد. دیری نگذشت که راکتها، ماهوارهها و سپس آدمها را هم به فضا بردند. عصر راکتهای فضایی از دهه 1980 با به پرواز درآمدن شاتلهای فضایی متحول شد. حالا دیگر راکتها وسیله عظیمی به نام شاتل که فضاپیمایی ویژه پرواز در مدار زمین بود را هم با خود به فضا میبردند. یک شاتل فضایی مانند هواپیما هم سرنشین داشت و هم امکان انتقال بار به فضا. شاتلها نقشی کلیدی در تکمیل ایستگاه فضایی چندملیتی در مدار زمین داشتند. با وجود نیاز روزافزون بشر به رفت و آمدهای فضایی برای انتقال تجهیزات به فضا، برنامه شاتلهای فضایی هم به دلیل هزینه زیاد و ایمنی نه چندان کافی به تاریخ پیوست. پنج شاتل فضایی آمریکا طی سه دهه 135 مأموریت انجام دادند و 306 مرد و 49 زن از 16 کشور مختلف با شاتلها به مأموریت فضایی رفتند. با پایان مأموریت شاتلها در تابستان 2011، تا سالها راکتهای یکبارمصرف انتقالات فضایی را انجام میدادند. تا آنکه شرکتی آمریکایی به نام «اسپیساکس» با تغییر قواعد بازی، سفر به فضا را وارد عصر جدیدی کرد.
