سیاوش پندار – در روزهای اخیر، رانندگان وسایل نقلیه سنگین، نانوایان و برخی کارگران در صنایع مختلف، با هدف اعتراض به شرایط موجود، دست به اعتصابات گسترده زدهاند. این حرکتهای اعتراضی، با تلاشهای حاکمیت برای جلوگیری از انتشار اخبار آن، به تدریج در حال گسترش و جلب توجه عمومی است. این اعتصابات به عنوان بخشی از تلاشهای مردمی برای تغییر وضعیت کنونی، نشاندهنده عزم جدی اقشار مختلف جامعه برای احقاق حقوق خود و بهبود شرایط زندگی است.
شاهزاده رضا پهلوی اخیراً تأکید کردند که اعتصابات، همراه با حضور فعال مردم در خیابانها، میتواند راهی مؤثر برای رهایی کشور از سلطه حکومتی باشد که طی ۴۶ سال گذشته، جز ویرانی، ناامنی و تخریب برای ایران و ایرانیان به ارمغان نیاورده است. این سخنان، بازتابدهنده خواست جمعی برای پایان دادن به وضعیتی است که در آن منابع ملی به تاراج رفته و زندگی مردم در تنگنا قرار گرفته است.
رانندگان و نانوایان، به عنوان پیشگامان این حرکت، با توقف فعالیتهای خود، چراغ مبارزه را روشن کردهاند. این اقشار زحمتکش، که نقش کلیدی در تأمین نیازهای اساسی جامعه دارند، با شجاعت و فداکاری، گام نخست را برداشتهاند. اما موفقیت این حرکت، به حمایت و همراهی دیگر گروههای اجتماعی، به ویژه کارگران حوزههای حساس مانند صنعت نفت و بنزین، وابسته است. توقف فعالیت در این بخشها میتواند فشار قابل توجهی بر ساختارهای سرکوبگر وارد کند و توانایی رژیم برای ادامه سیاستهای کنونی را بهشدت تضعیف نماید.
حاکمیت کنونی در ضعیفترین موقعیت خود طی سالهای گذشته قرار دارد. ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه مردم، از جمله آب و برق، نشاندهنده عمق بحرانهایی است که کشور با آن مواجه است. در حالی که گرمای طاقتفرسای تابستان زندگی را برای بسیاری دشوار کرده، قطع مکرر برق و وعدههای مبهم برای افزایش آن، تنها به نارضایتی عمومی دامن زده است. از سوی دیگر، بحران آب و فرونشست زمین در نقاط مختلف کشور، نتیجه سالها سوء مدیریت و بیتوجهی به منابع طبیعی است. این مشکلات، نهتنها زندگی روزمره مردم را مختل کرده، بلکه آینده زیست محیطی ایران را نیز به خطر انداخته است.
در چنین شرایطی، مذاکره یا هر راهکار دیگری از سوی رژیم، نمیتواند گرهای از مشکلات انباشتهشده باز کند. ادامه حیات این نظام، تنها به معنای تداوم رنج و محنت برای مردم ایران است. هر روز که میگذرد، ابعاد ویرانی و نابسامانی در کشور عمیقتر میشود و این وضعیت، ضرورت اتحاد و همبستگی برای ایجاد تغییر را بیش از پیش نمایان میسازد.
اعتصابات کنونی، فرصتی تاریخی برای مردم ایران است تا با حمایت از یکدیگر، به ویژه از کارگران و اقشار زحمتکشی که در خط مقدم این مبارزه قرار دارند، به سوی آیندهای بهتر حرکت کنند. همراهی با رانندگان، نانوایان و سایر کارگران، نهتنها یک وظیفه ملی، بلکه گامی اساسی برای پایان دادن به چرخه ظلم و ناکارآمدی است. این حرکت، نیازمند مشارکت گسترده همه اقشار، از فعالان اقتصادی تا کارگران صنایع کلیدی، است تا با اتحاد و همدلی، بتوانند نیروی لازم برای تغییر را ایجاد کنند.
اکنون زمان آن رسیده که مردم ایران، با الهام از شجاعت و اراده این گروههای پیشرو، به میدان آیند و با ایستادگی در کنار یکدیگر، آیندهای روشنتر برای سرزمین خود رقم بزنند. این مبارزه، نهتنها برای رهایی از ستم، بلکه برای بازسازی کشوری است که شایسته مردمانش باشد؛ کشوری که در آن عدالت، رفاه و آزادی، جایگزین تاریکی و محرومیت شود. این فرصت تاریخی را باید با اتحاد و همت جمعی مغتنم شمرد تا یکبار برای همیشه، مسیر تاریخ ایران به سوی پیشرفت و سربلندی تغییر کند.
*سیاوش پندار استاد علوم سیاسی
