بیژن نامدار – در حالی که خاورمیانه در کشاکش یکی از پرتنشترین مراحل تاریخ معاصر خود قرار دارد، اقدام جمهوری اسلامی ایران در قطع اینترنت سراسری کشور، آنهم در شرایطی که حملات نظامی و بمباران کشور در جریان است، با موجی از نگرانی در میان فعالان حقوق بشر، جامعه جهانی و مردم ایران روبرو شده است. این اقدام نهتنها نقض صریح اصول اساسی حقوق بشر است، بلکه تهدید مستقیم علیه جان میلیونها انسان غیرنظامی محسوب میشود.
حق حیات، اطلاعات و امنیت؛ سه قربانی خاموشی دیجیتال
بر اساس ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)، حق حیات یک حق غیرقابل تعلیق در هر شرایطی(even in times of war and public emergency) محسوب میشود. همچنین ماده ۱۹ همین میثاق بر حق هر انسان برای جستوجو، دریافت و انتقال آزاد اطلاعات تأکید دارد.
قطع اینترنت در چنین شرایطی به معنای قطع تنها راه ارتباطی برای دریافت هشدارهای حیاتی مانند پیامهای تخلیه، اعلام خطر، موقعیتهای امن و توصیههای ایمنی است. درواقع، این اقدام رژیم اسلامی نهتنها حق دسترسی به اطلاعات را سلب میکند، بلکه شهروندان را از ابزار لازم برای نجات جان خود محروم میسازد؛ امری که از منظر حقوق بینالملل میتواند مصداق جلوگیری از حق حیات تلقی شود.
تاریخ تکرار میشود: خاموشی دیجیتال و تاریکی خونین
سابقه این نوع اقدامات از سوی جمهوری اسلامی ایران پیش از این نیز فاجعهآفرین بوده است. همگان به یاد داریم در آبان ۱۳۹۸، هنگام اعتراضات سراسری، اینترنت کشور بطور کامل قطع شد و در خلأ اطلاعاتی ناشی از آن، بیش از ۱۵۰۰ نفر توسط نیروهای امنیتی کشته شدند. سکوت جهانی در برابر آن کشتار، هزینههای جبرانناپذیری برای مردم ایران در پی داشت.
اکنون نیز، قطع اینترنت در بحبوحه حملات اسرائیل میتواند بستر فاجعهای مشابه را فراهم کند؛ اینبار با ابعاد وسیعتر و در شرایط جنگی.
استفاده از مردم به عنوان سپر انسانی: جنایت جنگی
گزارشها و شواهد حاکی از آن است که جمهوری اسلامی علاوه بر برپا ساختن تاسیسات و امکانات نظامی در مناطق مسکونی، با گروگان گرفتن مردم در اطراف این تاسیسات و جلوگیری عامدانه از دریافت هشدارهای تخلیه، به دنبال استفاده از مردم بیدفاع بهعنوان سپر انسانی در برابر حملات احتمالی است. این اقدام، به صراحت ناقض حقوق بشردوستانه بینالمللی و به ویژه کنوانسیونهای ژنو است که استفاده از غیرنظامیان در مخاصمات مسلحانه را ممنوع میداند.
مسئولیت جامعه جهانی
در این اثنا، از سازمانهای حقوق بشری، شورای حقوق بشر سازمان ملل، اتحادیه اروپا و تمام نهادهای بینالمللی انتظار میرود که با:
• برقراری فوری اینترنت آزاد در ایران را به عنوان پیششرط هرگونه تماس یا مذاکره بینالمللی با جمهوری اسلامی اعلام کنند؛
• نسبت به قطع اینترنت، سانسور اطلاعات و تهدید مستقیم جان غیرنظامیان، واکنشی قاطع، سریع و علنی نشان دهند؛
• از عادیسازی کشتار و بیخبری در سایه خاموشی دیجیتال جلوگیری کنند.
هر تخریب فیزیکی قابل بازسازی است؛ اما جان انسانها هرگز بازنمیگردد.
درخواست به ارتش اسرائیل: اطلاعرسانی عمومی را در اولویت قرار دهید
با توجه به تجربههای پیشین، این انتظار از ارتش اسرائیل می رود که پیش از اجرای هرگونه عملیات نظامی، با بهرهگیری از روشهای اطلاعرسانی مانند:
ٰٰ• پخش اعلامیههای کاغذی بر فراز مناطق درگیری؛
• صدور بیانیههای عمومی درباره اهداف و مناطق در معرض خطر؛
• ارسال پیامهای رادیویی یا صوتی یا مکتوب از طریق تلفن های همراه و ابزارهای پرتابل؛
اطمینان حاصل کند که مردم غیرنظامی در مناطق هدف، بهموقع از وضعیت مطلع شوند و امکان ترک محل را داشته باشند.
مردم بیپناه ایران نه به اینترنت دسترسی دارند، نه به شبکه های ماهوارهای که به دلیل پارازیتهای گسترده رژیم اسلامی قطع شدهاند، و نه حتی به خطوط تلفن بینالمللی که از سوی رژیم مسدود شده است. آنها در سکوتی مرگبار و بدون پشتیبانی، میان زندگی و مرگ گرفتار شدهاند. نگذارید عزیزان ما در سایه دئانت رژیم اشغالگر اسلامی، بی صدا قطع عام شوند!
درخواستهای فنی و فوری برای برقراری ارتباط مردم
در این شرایط بحرانی، موارد زیر مورد درخواست می باشد:
• از دولت ایالات متحده آمریکا:
ارائه زیرساختهای فوری برای دسترسی آزاد مردم ایران به اینترنت از طریق تجهیزات ماهوارهای و روشهای غیرسنتی؛
• از ایلان ماسک و شرکت SpaceX:
• گسترش پوشش Starlink به شکل مؤثر بر ایران؛
• ارائه بستههای رایگان و بدون اشتراک برای گیرندههای فعال داخل کشور؛
• فعالسازی قابلیت دسترسی به اینترنت از طریق تلفنهای همراه بدون نیاز به تجهیزات جانبی.
دعوت نهایی: برای انسانیت، برای آزادی
در پایان، از تمامی انسانهای آزاده، دولتها، شرکتهای فناوری و نهادهای مدنی در سراسر جهان درخواست میکنم: برای انسانیت، برای آزادی، برای کرامت انسانی؛ به مردم ایران کمک کنید. امروز، سکوت شما مشارکت در قتل عمد است.
