آبتین نیکمنش – این ادعا که گویا مردم فقط از نظام «دلخوری» دارند و در دوره جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه جمهوری اسلامی «پشت نظام ایستادند»، محور اصلی و مرکز ثقلِ جنگ روایتهای جمهوری اسلامی در دوران «آتشبس» و پس از جنگ است بدون آنکه با وجود این رژیم، سایهی جنگ از سر ایران دور شده باشد! جمهوری اسلامی با این تبلیغات میخواهد تا اساس این حقیقت را که اکثریت ملت، خواهان سرنگونی آن هستند زیر سوال ببرد. آنهم در حالی که مردم در عمل پشت خودشان ایستادند و مناطق مورد حمله را ترک کردند و نظام را تنها گذاشتند.
همان نظامی که ادعا داشت قرار است در قدس به «امامت» خامنهای نماز بخوانند و نظم جهانی جدیدی برقرار سازند! هماکنون نیز با وجود شکست مفتضحانه و کشته شدن دهها فرمانده و مقام و عامل اتمی و امنیتی و بمباران تأسیسات اتمی، برای اینکه، چون هنوز وجود دارد، خود را پیروز میدان نشان دهد میخواهد از آب، کره بگیرد و شکل نگرفتن اعتراضات خيابانی را در روزهای بمباران، به معنای پشتیبانی آحاد ملت از نظام، معنا کند!
از دید آنها این جنگ، فرصتی بسیار ارزنده بود تا جمهوری اسلامی از اضطراب ناشی از ضعف پایگاه اجتماعی خود در شرایطی که فشار خارجی هر لحظه بیشتر میشود، رها گردد چرا که میتوان به بهانه تهاجم دشمن خارجی حتی مخالفین را به بهانه «خاک وطن» در صف حامیان نظام قرار داد و بر خشم و انزجار و بغض یک ملت رنجدیده، هرچند موقت، سرپوش گذاشت.
اما برای رویارویی با این جنگ روانی باید به این واقعیت پرداخت که اساسا جوّ روانی و هیجانی در زمان جنگ،هرگز مناسبتی با شكلگیری جنبشهای اعتراضی و براندازانه ندارد. استرس و اضطراب جنگ، افراد را به ترک شهرها وادار کرده و یا آنان را پستوی خانهها رانده و در انتظار شنیدن اخبار نتایج جنگ میگذارد. چنانکه هیچ تجربه تاریخی مشابهی نیز وجود ندارد که نشان دهد ملتی در زمان جنگ، دست به شورش علیه نظام سیاسی مستقر زده باشد!
اما وظیفه ما چیست؟
نباید بگذاریم جمهوری اسلامی از این آب گلآلود ماهی بگیرد و عدم شکل گرفتن اعتراضات را به معنای حمایت حداکثری ملت از رژیم، تعبیر کند.
در دوران پس از جنگ یا «آتشبس» اهمیت جنگ روایتها چه بسا از ضربات فیزیکی بسیار بیشتر است چرا که میتواند توان روانی حامیان رژیم را دستخوش فرسایش نموده و اعتماد به نفس را از آنان سلب کند. از همین روست که رژیم با تمام توان تلاش میکند با فیلتر اينترنت، ارسال پارازیت روی ماهوارهها و تهدید فعالان رسانهای، انحصار روایت را دست گرفته و روحیه نیروهایش را در برابر این حجم از تحقیر، حفظ کند.
این هنر سیاست است که از تهدید، فرصت بسازد اما اینبار حتی لقمهی چرب «نعمتِ جنگ» نیز در گلوی «نظام مقدس» به شدت گیر کرده است.
