یکشنبه، پنج عصر

شعری از رضا مقصدی

                   گفتم :صدای پای تو  در من، شناور است
                   همواره در طراوتِ یکشنبه، پنج عصر.

                   گفتی: برای این دلِ بی‌تاب‌مانده‌ام
                   این‌بار، عاشقانه‌ترین حرف را بزن!

                   گفتم:بیا دوباره بیارا!
                   جانِ مرا به خلوتِ یکشنبه، پنج عصر.

                   گفتی: اگر ترانه‌سُرای سپیده‌ای
                   باید غزل، همیشه غزل، در تو بشکفد.

                   گفتم: که در برابرِ چشمانِ عاشقان
                   آن واژه‌ی در آتشم، یکشنبه، پنج عصر.